آژانس خبررسانی کوردپا
آژانس کُردپا: اواخر این هفته، ١٢همین دور انتخابات ریاستجمهوری و پنجمین دور انتخابات شورای شهر و روستا در ایران برگزار خواهد شد.
در این رابطه تا کنون شش حزب و جناح سیاسی کوردستان سیاست بایکوت و تحریم انتخابات را در پیش گرفتەاند و مستقیما از مردم خواستەاند که در این انتخابات شرکت نکرده و آنرا تحریم کنند.
آژانس کُردپا با تعدادی از شخصیتهای سیاسی در باب این انتخابات مصاحبەهایی را انجام داده است که متن این گفتگوها را منتشر میکند.
دومین گفتگو در این راستا با "پرویز رحیم قادر" استاد علوم سیاسی دانشگاه در اقلیم کردستان انجام شده است.
اگر هر دو انتخابات ریاستجمهوری و شورای شهر و روستا به صورت جدا، اجرا میشد احتمال مشارکت مردم چگونه میبود؟
در واقع در سیستم انتخاباتی ایران بنابر قوانین وضع شده تبعیضات گستردەای وجود دارد. این خود موضوعی جدا از سیستم بسته و نوع بازی سیاسی بستەتر مابین نخبەهای خودی حکومت است. همچنین باید به عدم اختیارات و دکوری بودن شوراها هم اشاره کرد. به همین خاطر کردها باید به این نتیجه منطقی برسند که شرکت در انتخابات هیچ مساله و مشکلی را حل نخواهد کرد. نتیجتا حتا با در نظر گرفتن احتمال جدا شدن این دو پروسه از هم، بر کردها لازم است مرز مابین خود و حکومت را مشخص کنند.
آیا بایکوت و تحریم کردن انتخابات میتواند نوعی "سیاست کردن" در فضای کنونی ایران محسوب شود؟
بایکوت و عدم مشارکت گونەایست از شیوەهای موضعگیری و کنش سیاسی. اگر کرد بتواند به صورت گستردەای تحریم را عملی کند میتواند در معادلات سیاسی-اقتصادی حکومت را وادار به عقبنشینی کند و در ادامه قدم به قدم برای تامین حقوق و آزدایهایش گام بردارد و در همین ارتباط نیز به الگویی برای دیگر ملیتها بدل شود.
همین عمل به شدت میتواند کلیت سیستم ایران را دچار بحران مشروعیت و مشارکت کند و این نیز به فعالیت فشرده و همبستگی در گفتمان کرد در "روژهلات" نیازمند است. اما در شرایط فعلی که حکومت هیچ حقی برای مناطق به حاشیه رانده شده در نظر نگرفته است لازم است که مردم برای ابراز اعتراض خود، انتخابات را تحریم کنند.
کشورهای عربی، اروپا و آمریکا به چه شیوەای به دنبال منافع خود در انتخابت ریاستجمهوری ایران هستند؟
در واقع این کشورها به نسبتهای مختلف به دنبال تغیرات کم هزینه از طریق انتخابات هستند. بدین معنا که با روی کار آمدن فردی میانەروتر بتوانند منافع اقتصاد-امنیتی خود را تامین کنند. تجربیات گذشته نیز نشان داده است که مراکز انتخاباتی –هرچند انتخابات آزاد و رقابتی و واقعی وجود ندارد- اختیار تصمیمگیریهای سرنوشت ساز در ایران را ندارند و این ولی فقیه و تندروها و سپاه پاسداران است که اولویتها و استراتژیها را مشخص میکند. در همین راستا اینگونه خوانش و دیدگاههای کشورهای مورد اشاره موجب استمرار عمر جمهوری اسلامی ایران شده است. البته باید این را نیز متذکر شد که این سیستم، مشروعیت خود را از راه دشمنی با غرب و اسرئیل و کشورهای عرب سنی بدست آورده است.
