۲۵ آبان ۱۴۰۵؛ با جان‌باختن «مجید فیلی»، یکی از مصدومان واژگونی مرگبار اتوبوس کارکنان پتروپالایش دهلران، شمار جان‌باختگان این حادثه به ۱۳ تن رسید. بامداد دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، «مجید فیلی» که به‌دلیل شدت جراحات در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) بیمارستان گنجویان دزفول بستری بود، جان خود را از دست داد. وضعیت او پیش از این وخیم اعلام شده بود. «مجید فیلی» شهروند کورد اهل آبدانان بود.

شامگاه شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، اتوبوس سرویس رفت‌وآمد کارکنان شرکت پتروپالایش دهلران (پروژه NGL 3100) که بیشتر سرنشینان آن از شهروندان آبدانان و روستاهای اطراف و همچنین مهندسان بودند، در کیلومتر ۱۰ جاده دشت‌عباس ـ مورموری، در محور فرعی روستایی سه‌گر و حوالی چاه‌های نفت منطقه دهلران، دچار واژگونی مرگباری شد. در پی این حادثه تاکنون ۱۳ تن جان باخته و ۱۷ تن دیگر مجروح شده‌اند که در بیمارستان‌های ایلام و دزفول بستری هستند.

پیش‌تر کُردپا در گزارشی مفصل، اسامی ۱۲ جان‌باخته و ۱۸ مصدوم این حادثه را منتشر کرده بود. در آن گزارش آمده بود که وضعیت دو تن از مصدومان وخیم است و آنان در بخش مراقبت‌های ویژه بستری هستند؛ «مجید فیلی» یکی از این دو مصدوم بود.

رسانه‌های جمهوری اسلامی جان‌باختن قربانیان این حادثه را تأیید کرده و در گزارش‌های خود به روند امدادرسانی، انتقال مصدومان، پیام‌های تسلیت مقام‌ها، اعلام عزای عمومی و بررسی فنی اتوبوس پرداخته‌اند؛ اما به ناایمنی جاده‌ها، محرومیت زیرساختی ایلام و کمبود امکانات درمانی منطقه اشاره‌ای نکرده‌اند.

به گفته یک منبع مطلع به کُردپا، کارکنان روزانه حدود ۱۵۰ کیلومتر را در جاده‌های ناامن رفت‌وآمد می‌کردند؛ آنان ساعت چهار صبح از خانه خارج می‌شدند و شامگاه از همین مسیرها به محل سکونت خود بازمی‌گشتند. این منبع معتقد است شرکت می‌توانست با احداث خوابگاه برای کارکنان، از رفت‌وآمد روزانه آنان در مسیرهای ناامن و قرار گرفتنشان در معرض خطر جلوگیری کند.

پس از این حادثه، کاربران فضای مجازی از ناایمنی جاده‌ها، محرومیت زیرساختی ایلام با وجود منابع نفت و گاز و نبود امکانات اولیه، از جمله سردخانه برای نگهداری پیکر جان‌باختگان در آبدانان، انتقاد کردند.

ایلام با وجود برخورداری از منابع گسترده نفت و گاز، همچنان با جاده‌های ناایمن، ناوگان فرسوده حمل‌ونقل کارگری و کمبود مراکز درمانی مجهز مواجه است؛ به‌گونه‌ای که مصدومان برای دریافت خدمات درمانی به دزفول منتقل می‌شوند. شهروندان و کارگران خواستار تخصیص عادلانه درآمدهای نفت و گاز منطقه برای ایمن‌سازی جاده‌ها، نوسازی سرویس‌های حمل‌ونقل کارگری و تجهیز مراکز درمانی هستند.
از منظر حقوق بین‌الملل، این وضعیت با تعهدات مربوط به حق حیات، حق برخورداری از شرایط ایمن کار، حق سلامت و منع تبعیض در دسترسی به امکانات و منابع مرتبط است؛ موضوعاتی که در ماده ۶ و ۷ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، ماده ۱۲ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و ماده ۲۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی مورد توجه قرار گرفته‌اند.