۲۳ آبان ۱۴۰۵؛ «عارف نصیری»، شهروند کورد اهل آبدانان از توابع ایلام، از دراویش گنابادی و فعال مدنی که در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴ به مجروحان کمک کرده و شماری از آنان را در منزل خود پناه داده بود، طی هفته‌های اخیر در پی یورش نیروهای اطلاعات سپاه به منزلش و تشکیل پرونده‌ای قضایی-امنیتی با اتهام مرتبط با «استارلینک» علیه‌اش، به‌ناچار همراه خانواده ایران را ترک کرد.

یک منبع مطلع ضمن تایید این خبر به کُردپا گفت؛ ساعت ۳ بامداد سه‌شنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵، بیش از ۱۰ نیروی امنیتی اداره اطلاعات سپاه آبدانان، با هدف بازداشت «عارف نصیری» و بدون ارائه حکم قضایی به منزل خانوادگی او یورش بردند. نیروهای امنیتی پس از آنکه متوجه شدند او در منزل حضور ندارد، همسر و دو دخترش را در یکی از اتاق‌های خانه حبس کردند و به تفتیش منزل پرداختند. آنها بدون مجوز قانونی وسایل شخصی «عارف نصیری»، از جمله لپ‌تاپ، تبلت و دستگاه استارلینک او راا ضبط کرده و با خود بردند.

این منبع به کُردپا گفت که رفتار نیروهای امنیتی اطلاعات سپاه با «مهین»، همسر عارف نصیری، و دو دخترش، «پارمیس و پارمیدا»، بسیار توهین‌آمیز و غیرانسانی بوده است. نیروهای امنیتی آنها را مجبور کرده‌اند وارد یک اتاق شوند و سپس در را از بیرون قفل کردند.

به گفته این منبع، «عارف نصیری» در پی این اقدام خشونت‌آمیز و غیرقانونی، و همچنین احضار به شعبه اول بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان ایلام و تشکیل پرونده‌ای قضایی-امنیتی با اتهامی مرتبط با «خرید و فروش دستگاه استارلینک» علیه‌اش که از او خواسته شده بود ظرف پنج روز، تا تاریخ ۳ آبان ۱۴۰۵، خود را به این دادسرا معرفی کند؛ برای حفظ امنیت خود و خانواده‌اش و جلوگیری از بازداشت خودسرانه و مواجهه با احکام قضایی، ناچار شد در کوتاه‌ترین زمان، همراه همسر و دخترانش و بدون اطلاع و دیدار با خانواده، ایران را ترک کند و به یکی از کشورهای همسایه پناه ببرد.

«عارف نصیری»، شهروند کورد اهل آبدانان از توابع ایلام و از دراویش گنابادی، فعال مدنی است. او در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴ به مجروحان اعتراضات که در جریان سرکوب زخمی شده بودند، کمک کرد و شماری از آنان را نیز در منزل خود پناه داد.

دراویش گنابادی، به‌عنوان یکی از پرجمعیت‌ترین اقلیت‌های مذهبی و عرفانی در ایران، به‌دلیل به رسمیت شناخته نشدن در اصول ۱۲ و ۱۳ قانون اساسی جمهوری اسلامی، از ابتدایی‌ترین حمایت‌های قانونی محروم بوده و در معرض تبعیض و سرکوب سیستماتیک قرار دارند؛ این جامعه طی دهه‌های گذشته به‌طور مستمر با تخریب حسینیه‌ها و اماکن عبادی، محرومیت از تحصیل و اشتغال در نهادهای دولتی، پلمب محل کسب‌وکار، احضارهای مکرر، بازداشت‌های خودسرانه و پرونده‌سازی‌های امنیتی مواجه بوده‌اند که این روند، مصداق بارز نقض حق آزادی مذهب و عقیده (ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی) و منع تبعیض بر پایه باورهای دینی (مواد ۲ و ۲۶ همان میثاق) به‌شمار می‌رود.